Habang patungo sa kinahantungan, nadurog itong puso

sa pagitan ng pagtanggap at hindi sa katotohanan. Sa kalooban

may nagsasabing hindi ikaw iyan, ang katawan,

kahit madaragdagan ang oras ng walang-patlang na paghahanapan

sa mga katalogo ng mga walang-ngalang binawian.

Ang pinto’y nagsara, nagbabadya

ng katapusan, at nang masilayan iyang maputing balat

na tila kinula ng ilog na pinagtapunan, lumayo ako

at muntik mabuwal. Sino itong pinanawan na ng hubog

at panamdam, pagtatanong ko.

Hubad sa lahat ng pagkakakilanlan

na tila napakadali nang magtatwa,

nagmamakaawa ang katawan

upang makilala’t lumaya. Kinilala ko ito,

kapara ng sa nahihimbing na supling,

at nagbalik sa alaala ang lahat: ang puting polo

at ang di mapagkakamaliang guhit sa bulsa, ang maga

at habambuhay nang nakapinid na mga mata. At ang sapatos.

Ang sapatos na ating binili, sa isang tindahan,

may tatak na Doc Martens sa bawat suwelas

na iyong gustong-gusto. Nadama ko

ang mga taon na mabilis lumipas, sa sandaling iyon na tayo’y

hangang-hanga sa balat at tahi, na nagpapanatili sa ating dalawa:

ama at anak, sa pagkakataong ito’y pinag-isa.

Nasilaw ako sa iyong kaputian

at gumuho ang lahat sa pagluluksa. Makalalayo ka kaya

na kasama ang mga alaala ng paglisan, sa bandang iyon

na di ka na makatatawid, habang inaabot na pilit—

kaming dito’y naiwan—di makapagsalita

at walang panyapak, nanginginig sa bawat unday ng kalungkutan?

READ
DOLE steps in, averts strike

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.